Η ομορφιά της ψυχής του σε καθηλώνει… Η καθαρή του ματιά, τα καταγάλανα μάτια του και το πηγαίο ταλέντο του είναι ουράνια διαβατήρια για να σε κάνουν να θέλεις τον Δημήτρη Παπαδάκη στη ζωή σου. 

Είχα την τύχη και την τιμή να τον γνωρίζω πριν πολλά χρόνια. Η πρώτη μας συνάντηση έγινε στην Κρήτη, στον Άγιο Νικόλαο, στον τόπο καταγωγής του, πριν από 15 χρόνια. Κρητικός με τα όλα του, φιλόξενος, δοτικός με την ίδια πάντα καθαρή ματιά, έχοντας πίστη στον εαυτό του και στο ταλέντο του αφέθηκε και έκανε τα όνειρά του πραγματικότητα…

Μετά από 15 χρόνια συναντιόμαστε στην Κύπρο, στην Λευκωσία και κάπως έτσι κάνουμε μία κουβέντα που κάποτε αφήσαμε στη μέση…

ΡΧ: Δημήτρη έχω παρατηρήσει την εξέλιξή σου και είσαι απ’ τα παιδιά που θαυμάζω ιδιαίτερα γιατί κυνήγησες το όνειρό σου και τα κατάφερες. Ξεκίνησες με την μουσική αλλά τελικά σε κέρδισε η υποκριτική, πως έγινε αυτό;

ΔΠ: Μοίρα; Πεπρωμένο; Έτσι ξαφνικά βρέθηκε στο δρόμο μου. Έτσι ξαφνικά.. (τραγουδάει)

ΡΧ: Είχες σκεφτεί ποτέ να γίνεις ηθοποιός;

ΔΠ: Δεν είχα σκεφτεί ποτέ να γίνω ηθοποιός.  Όχι ότι δεν μου άρεσε. Δεν μου είχε περάσει απ’ το μυαλό. Σπούδαζα τελείως διαφορετικά πράγματα. Απλώς ήρθε στη ζωή μου μία κοπέλα. Εκείνη την περίοδο τραγουδούσα σε ένα μαγαζί για να βγάζω τα προς το ζην σαν φοιτητής…

ΡΧ: Στην Αθήνα;

ΔΠ: Στην Αθήνα. Ήταν ηθοποιός, με είδε, μου είπε κάνεις για ηθοποιός, έχεις αμεσότητα. Ήμουν κι εγώ στην εποχή που δεν άφηνα τίποτα να πέσει κάτω. Οτιδήποτε ερχόταν στο δρόμο μου το έκανα.

ΡΧ: Και με το μόντελινγκ έχεις ασχοληθεί από όσο θυμάμαι!

ΔΠ: Δεν είπα ποτέ όχι σε τίποτα. Δόξα τω Θεό. Μ’ αυτό τον τρόπο έχω ζήσει σχεδόν τα πάντα μέχρι τώρα.

ΡΧ: Έχεις αλλάξει αυτή η τακτική; Τώρα; Είσαι πιο επιλεκτικός;

ΔΠ: Όχι, απλώς έχουν αλλάξει οι προτεραιότητες και οι ευθύνες. Δηλαδή, όταν έχω ένα συμβόλαιο. Όταν έχω ευθύνη στον ρόλο, στο γύρισμά μου, στο πρόγραμμά μου, δεν μπορώ να λέω ναι σε όλα. Τότε τα παρατούσα όλα κι έφευγα. Είχα γυρίσει τη μισή Ευρώπη με οτοστόπ.

ΡΧ: Δεν είχες κάτι να σε κρατάει;

ΔΠ: Από μικρός πίστευα, ότι γεννιόμαστε, για να μάθουμε όσα περισσότερα μπορούμε. Για να φύγουμε ολοκληρωμένοι. Το μοναδικό δεδομένο στη ζωή από τη στιγμή που γεννιέσαι, είναι ότι θα φύγεις. Τίποτα άλλο. Ούτε το τι δουλειά θα κάνεις, ούτε αν θα κάνεις οικογένεια ή όχι. Τίποτα. Το μόνο που γνωρίζεις είναι ότι θα φύγεις. Εμένα με ενδιέφερε το πώς θα φύγω. Πως θα είμαι όταν θα φύγω. Και πάντα ήθελα να φύγω ολοκληρωμένος άνθρωπος. Κι ολοκληρωμένος σημαίνει έχοντας πάρα πολλές εμπειρίες, από τις οποίες αποκτάς αυτογνωσία. Γιατί η ολοκλήρωση στον άνθρωπο, είναι η αυτογνωσία ουσιαστικά. Και αυτογνωσία αποκτάς μόνο μέσω άλλων.

ΡΧ: Ο περισσότερος κόσμος ψάχνει το άλλο του μισό, βρίσκει μια δουλειά, μετά θέλει να βρει μια άλλη, είναι σε μία συνεχή αναζήτηση. Αυτό εσύ το είχες ή πάντα αισθανόσουν ότι οτιδήποτε έκανες ήσουνα ήδη ολοκληρωμένος;

ΔΠ: Αυτό που είπες στην αρχή, ότι οι άνθρωποι νιώθουν ότι κάτι τους λείπει. Αυτό που πραγματικά μας λείπει από την αρχή, είναι ο εαυτός μας. Και τον ψάχνουμε μέσα από άλλους. Αυτό που λέμε ψάχνουμε το άλλο μας μισό, τι είναι; Ένας άνθρωπος, ο οποίος θα φωτίσει τις πλευρές μας, τις οποίες δεν γνωρίζουμε. Δηλαδή τι ερωτευόμαστε στον άλλον; Αυτό που μας κάνει να είμαστε, αυτό που είμαστε μαζί του. Εγώ ήμουνα ερωτευμένος, όλη μου τη ζωή.

ΡΧ: Με τα πάντα να φανταστώ ε;

ΔΠ: Με οτιδήποτε έκανα, με οποιονδήποτε γνώριζα, γιατί μέσα από όλες τις καταστάσεις, μέσα από όλους τους ανθρώπους που ερχόντουσαν στη ζωή μου, ολοκληρωνόμουνα περισσότερα. Γνώριζα τον εαυτό μου περισσότερο. Ξεπέρναγα τα όρια μου, άνοιγα τους ορίζοντές μου. Δεν ένιωσα ποτέ μισός. Ένιωσα ότι εδώ ήρθα για να παίξω. Ήρθα σ’ αυτό τον πλανήτη για να γνωρίσω πράγματα.

ΡΧ: Οι άνθρωποι που είναι στον χώρο, στην showbiz, έχουν μια διαφορετική φιλοσοφία. Τη φιλοσοφία του star.

ΔΠ: Εγώ θέλω απλά τη δουλειά μου να κάνω. Μ’ αρέσει αυτό που κάνω, το αγαπώ αυτό που κάνω. Μου προσφέρει τα προς το ζην και είναι ένα επάγγελμα το οποίο, συνάδει απόλυτα στη φιλοσοφία μου, διότι ποτέ δεν είναι σταθερό. Κάθε σεζόν, παίζω με διαφορετικούς ανθρώπους, είμαι σε διαφορετικά μέρη. Να τώρα καλή ώρα, είμαι για άλλη μια φορά στην Κύπρο, πηγαινοέρχομαι στην Αθήνα. Μεταφέρομαι, μετακινούμαι. Γνωρίζω τόπους, ανθρώπους.

ΡΧ: Άρα δε θα μπορούσες να μείνεις κάπου μόνιμα, σταθερά, κάνοντας κάτι μόνιμο – συγκεκριμένο.

ΔΠ: Δεν το ξέρω, δεν το έχω κάνει ποτέ, δεν μπορώ να σου απαντήσω αόριστα. Δεν το’ χω κάνει.

ΡΧ: Είσαι στην Κύπρο, παίζεις σε ένα από τα πιο γνωστά, πετυχημένα σήριαλ στην κυπριακή τηλεόραση. Υποδύεσαι τον Άγγελο στην «Γαλάτεια». Θέλω να μου πεις λίγο για τη συνεργασία αυτή, και γενικότερα για τη ζωή σου εδώ στην Κύπρο.

ΔΠ: Θέλω να σου πω ότι η συνεργασία αυτή, είναι από τις καλύτερες που έχω κάνει και το λέω με το χέρι στην καρδιά, κυριολεκτικά! Είναι πάρα πολύ οργανωμένοι, σε τρομερά επίπεδα. Οι ηθοποιοί είναι εξαιρετικοί, τα συνεργεία είναι καλοκουρδισμένα, τα σενάρια έχουνε υπόσταση. Είναι.. για να μην είμαι υπερβολικός, από τις καλύτερες μου δουλειές που έχω κάνει, για να μην πω η καλύτερη! Εκτός του ότι το σενάριο είναι υπέροχο, χαίρομαι να παίζω με το ρόλο μου. Και είναι ένας ρόλος ο οποίος φωτίζει πολλές πτυχές του εαυτού μου που δεν ήξερα. Είναι κόντρα.

ΡΧ: Να μας πεις περισσότερα πράγματα γι’ αυτό. Τι εννοείς; Τι ανακαλύπτεις δηλαδή για σένα που δεν ήξερες;

ΔΠ: Ο Άγγελος ο ρόλος που υποδύομαι, είναι η επιτομή της αγάπης! Είναι ένα αγόρι με μια απίστευτη δύναμη ψυχής. Ενώ είναι ειρηνιστής, βλέπει πάντα την καλή πλευρά των ανθρώπων, προσπαθεί πάντα να ισορροπήσει τις καταστάσεις, να προστατέψει και τους μεν και τους δε. Είναι ερωτευμένος από την παιδική του ηλικία με την Ειρήνη, την οποία τυχαία ξαναβρήκε στη ζωή του, τώρα που επέστρεψε στην Κύπρο. Η Ειρήνη όμως, είναι ερωτευμένη με έναν άλλον. Και παρ’ όλα αυτά, λόγω του ότι η Ειρήνη περνάει πολλές δυσκολίες λόγω των καταστάσεων που έχει η οικογένειά της, λόγω των καταστάσεων στην Κύπρο με τους Τούρκους, επειδή ο άντρας με τον οποίο είναι ερωτευμένη, είναι Τούρκος, ο Άγγελος είναι εκεί για να της συμπαρασταθεί. Η αγάπη που έχει στο πρόσωπό της, είναι τόσο δυνατή, που ξεπερνάει κάθε μικρότητα του έρωτα, της κτήσης, του εγωισμού.

ΡΧ: Μα η αληθινή αγάπη αυτό δεν είναι, τελικά;

ΔΠ: Αυτό είναι η αληθινή αγάπη και τώρα που στο λέω ανατριχιάζω διότι αυτή η αγάπη είναι μία δύναμη την οποία πολύ σπάνια την βιώνουμε εμείς. Τουλάχιστον εγώ και οι άνθρωποι που γνωρίζω κι έχω γνωρίζει μέχρι τώρα, πολύ δύσκολα να τη βιώσουμε, με τον τρόπο ζωής μας, όπως έχουμε μεγαλώσει, όπως έχουμε εκπαιδευτεί. Η κοινωνία είναι πλασμένη έτσι που είναι πολύ εγωκεντρική, πολύ εγωιστική. Πολύ δύσκολα κάποιος να αγαπήσει..

ΡΧ: Με τη ψυχή του και όχι με το μυαλό του!

ΔΠ: Ακριβώς

ΡΧ: Όχι με το εγώ του!

ΔΠ: Ν’ αγαπήσει ανιδιοτελώς.

ΡΧ: Οπότε μέσα από την υποκριτική με ένα μαγικό τρόπο, σκαλίζεις το εγώ σου, τον εαυτό σου, την ύπαρξή σου. Και πόσο ταυτίζεσαι με τους ρόλους σου; Δηλαδή αυτός ο ρόλος, σε έχει επηρεάσει σαν άνθρωπο;

ΔΠ: Αναγκαστικά σκαλίζω το εγώ μου διότι.. όχι το εγώ μου, την προσωπικότητά μου. Διότι για να υποδυθείς έναν ρόλο, πρέπει να γίνεις ο ρόλος. Άρα εγώ για να γίνω αυτός ο άνθρωπος, πρέπει να βρω τα στοιχεία του μέσα μου. Άρα ναι, ταυτίζομαι και απόλυτα μάλιστα.

ΡΧ: Θα μπορούσες να αγαπήσεις όπως ο Άγγελος;

ΔΠ: Ναι, υποθετικά. Σου λέω υποθετικά, διότι αυτό χρειάζεται κι άλλον έναν άνθρωπο. Δηλαδή ο Άγγελος, βίωνε την αγάπη με την Ειρήνη από τα 5 του χρόνια. Μεγαλώσανε μαζί, είχανε τριβή.

ΡΧ: Πάντως η Ειρήνη δεν έχει γούστο. Εάν δεν είναι μαζί σου δεν έχει γούστο …!

ΔΠ: Θα με κάνεις να κοκκινίσω!

ΡΧ: Γενικά είσαι χαμηλών τόνων. Αυτό είναι στη φιλοσοφία σου ή δεν έχεις αντιληφθεί πραγματικά το πόσο πολύ αρέσεις;

ΔΠ: Δεν βρίσκω λόγο στην έπαρση.

ΡΧ: Ναι, δεν είναι θέμα έπαρσης. Είναι θέμα το να γνωρίζει ένας άνθρωπος μια συνθήκη που υπάρχει. Εσύ το καταλαβαίνεις αυτό που γίνεται; Δηλαδή εγώ είμαι στην Κύπρο και λέω θα πάω να πάρω μια συνέντευξη απ’ τον Δημήτρη τον Παπαδάκη και μου λένε όλες ουάου. Αυτό το βιώνεις εσύ σαν άνθρωπος; Όταν σε συναντάνε, όταν έρχεσαι σε επαφή με τον κόσμο;

ΔΠ: Για’ μένα είναι πιο σημαντικό να ξέρεις ποιος είσαι, όχι τη συνθήκη την οποία βιώνεις. Οι συνθήκες μεταβάλλονται. Δηλαδή, εάν κατάλαβα σωστά με ρωτάς αν επηρεάζομαι..

ΡΧ: Αν κατανοείς όλο αυτό που γίνεται…

ΔΠ: Σαφώς και το κατανοώ. Απλώς δεν του δίνω μεγαλύτερη βαρύτητα απ’ όση έχει… Ξέρεις δεν πρέπει να δίνεις μεγαλύτερη βαρύτητα σε εξωτερικούς παράγοντες από αυτήν που έχουνε, διότι, όταν αυτοί τελειώσουνε, μετά πως θα προσδιορίζεσαι; Δηλαδή θεωρώ πιο σημαντικό να προσδιορίζεσαι εσύ σαν άτομο, γνωρίζοντας τον εαυτό σου, παρά να προσδιορίζεσαι μέσα από τις συνθήκες που βιώνεις. Βλέπουμε πολλά παραδείγματα, τα οποία ήταν στην κορυφή και ξαφνικά δεν είναι. Αν αυτοί οι άνθρωποι προσδιορίζονται μόνο απ’ τον εξωτερικό παράγοντα, θα’ χουν πέσει σε κατάθλιψη.

ΡΧ: Έχουν πέσει σε κατάθλιψη πολλοί ηθοποιοί και γενικά άνθρωποι που υπήρξαν ένα φεγγάρι στην showbiz και ξαφνικά εξαφανίστηκαν… Αλήθεια έχεις σκεφτεί ποτέ να πας στο Hollywood;

ΔΠ: (Γελάει) Όχι.

ΡΧ: Όχι εεε;. Έχεις πάει σε όλη την Ευρώπη και δεν έχεις σκεφτεί να πας στο Hollywood;

ΔΠ: Δε ξέρω, δεν έτυχε (γελάει). Όχι δεν το έχω σκεφτεί. Τώρα! Τώρα πως θα ξυπνήσω αύριο..!

ΡΧ: Τώρα, τώρα που σου’ βαλα την ιδέα, τώρα να σε δω!

ΔΠ: Μπορεί, μπορεί, τώρα που μου φύτεψες το μαμούνι στο κεφάλι και να με τριβελίζει και να το κάνω!

ΡΧ: Εάν δεν ήσουνα ηθοποιός, δεν ήσουν τραγουδιστής, γιατί γράφεις και υπέροχη μουσική, γράφεις στίχους καταπληκτικούς. Αν λοιπόν δεν ήσουνα καλλιτέχνης, με την ευρεία έννοια, τι άλλο θα μπορούσες να είσαι;

ΔΠ: Αρχαιολόγος!

ΡΧ: Γιατί τι έχει η αρχαιολογία που σου αρέσει;

ΔΠ: Ξέρεις μεγάλωσα με Indiana Jones!

(Γελάει)

Και όλη αυτή η διαδικασία της ανακάλυψης ξεχασμένων γνώσεων!

ΡΧ: Θησαυρών!

ΔΠ: Θησαυρών, πολιτισμών… όλη αυτή η ανακάλυψη με ιντρίγκαρε ανέκαθεν. Δηλαδή θα ήθελα πολύ να βίωνα μια κατάσταση σαν τον Indiana Jones, αλλά αργότερα όταν μεγάλωσα και ανακάλυψα ότι οι αρχαιολόγοι δεν είναι αυτό, δεν φοράνε το καπέλο τους, το μαστίγιο και τρέχουν… απλώς παίρνουν κάτι βουρτσάκια και ξεσκονίζουν πέτρες… απογοητεύτηκα κάπως!

ΡΧ: Από τους ρόλους που έχεις παίξει, αν εξαιρέσεις τον ρόλο του Άγγελου στην Γαλάτεια, ποιους ρόλους έχεις ξεχωρίσει, ποια συνεργασία σου αποτελεί σταθμό και για σένα;

ΔΠ: Δε θα είμαι υπερβολικός άμα σου πω όλες. Διότι κάθε σεζόν, από κάθε ρόλο, από κάθε συνεργασία, μάθαινα και κάτι. Και συνεχίζω και μαθαίνω. Διότι αυτή η δουλειά δεν έχει ταβάνι, δεν σταματάς να εξελίσσεσαι, δεν σταματάς να μαθαίνεις. Κάθε μέρα, ανακαλύπτω και κάτι καινούριο όσον αφορά το επάγγελμά μου. Γι’ αυτό και δεν μπορώ να ξεχωρίσω κάτι. Θα ήμουνα άδικος αν ξεχώριζα κάποιον ρόλο ή κάποια συνεργασία.

ΡΧ: Μετά τη Γαλάτεια, υπάρχει για σένα κάτι νέο στα σκαριά;

ΔΠ: Είναι νωρίς ακόμα, έχει ο Θεός!

ΡΧ: Νομίζω είναι το ωραιότερο κλείσιμο… εύχομαι ο Θεός πάντα να’ χει για’ σένα και για όλον τον κόσμο. Σ’ ευχαριστώ πάρα – πάρα πολύ.

ΔΠ: Εγώ σε ευχαριστώ. Και χάρηκα που τα είπαμε μετά από τόσα χρόνια!

Συνέντευξη: Ράνια Χαροπούλου

Επιμέλεια: Μαρία Τσιβίκου

Πηγή: Είναι ένας Άγγελος επί της Γης… Δημήτρης Παπαδάκης: «Ήρθα για να παίξω. Ήρθα σ’ αυτό τον πλανήτη για να γνωρίσω πράγματα!»